‘Het kan niet dat iemand daarvan geneest.’

Deze uitspraak is van een huisarts. En niet zomaar een huisarts. Jarenlange ervaring, goede reputatie, open voor de helende werking van voeding. Ik vind het altijd leuk om met gezondheidsprofessionals te sparren en ben dus nieuwsgierig naar haar ervaringen en ideeën.

Ik heb haar net verteld dat ik twee jaar terug de diagnose ‘ziekte van Hashimoto’ (trage schildklier en antistoffen tegen de schildklier) had gekregen en hoe ik daarvan ben hersteld. Waarop zij me aankijkt en zegt dat dit niet kan…

Waarschijnlijk heeft deze arts dit nog nooit meegemaakt en snapt ze er vanuit haar perspectief echt helemaal niets van. Maar dat zegt ze niet. Ze ontkent met haar stellige uitspraak mijn verhaal. Als ze dit twee jaar terug tegen me had gezegd, zou ze me de hoop op echt herstel totaal hebben kunnen ontnemen. Ik zat toen helemaal niet lekker in mijn vel en vond het al uitputtend om mijn eigen huisarts ervan te overtuigen dat ik eerst de natuurlijke manier van genezen wilde proberen.

Vertrouwen en geloof zijn basisingrediënten voor herstel. Onze lichamen zijn onvolprezen en super bijzonder. We weten bij lange na nog niet weten hoe het precies werkt. Veel weten we al wel, maar heel veel weten we nog niet. En dus kan het altijd zijn dat we tot nieuwe inzichten komen. Maar dan moeten we daar wel open voor staan.

Als deze arts met open geest had kunnen luisteren, had ze me kunnen vragen wat ik precies heb gedaan om te herstellen. Dat had ik dan met liefde verteld. Waarschijnlijk had die informatie wat overtuigingen door elkaar gehusseld, maar het had haar ook nieuwe inzichten kunnen geven. Veel regulier werkende artsen zien de mens nog steeds als een verzameling losse onderdelen en niet als intelligent samenwerkend geheel. Medicatie die alleen maar de symptomen onderdrukt wordt eerder aangeboden dan dat gezonde voeding, kruiden, mineralen, vitamines, aanraking wordt aangeboden en wordt gewerkt met positieve contacten, natuur, muziek en beweging en – niet te vergeten – onze krachtige geest. Bij een trage schildklier wordt vrij standaard schildkliermedicatie ingezet. Maar heel veel mensen die deze medicatie slikken, hebben nog steeds klachten…

Ik leef al heel lang vanuit het uitgangspunt: kan niet bestaat niet. En dat maakt dat ik al een aantal kleinere en grotere wonderen in mijn leven heb meegemaakt. Of gecreëerd. 😉 Waaronder het helen van een trage schildklier terwijl dat volgens deze arts niet kan.

Twee jaar geleden viel ik van de ene op de andere dag uit en kon bijna niets meer. Ik was de overstijgende vorm van moe: ik stond elke dag moe op en echt alles kostte me te veel energie. Ik had continu koude handen en voeten, kon huilen om niets, had last van de gewrichten van mijn polsen, duimen, enkels. Ik voelde me een oude vrouw en had geen idee wat er aan de hand was. Het bleek in eerste instantie een trage schildklier en na aanvullend onderzoek de ziekte van Hashimoto te zijn. Dat laatste heb ik toen aan bijna niemand verteld. Ik wilde niemand ongerust maken en ik wilde in alle rust mijn eigen pad kunnen bewandelen. Mijn eigen gevoel kunnen volgen.

Het pad dat ik bewandelde was namelijk deels tegen alle gangbare adviezen in. Het effect was dat ik me beter ging voelen. Sterker nog, ik heb me in mijn leven nog nooit zo goed gevoeld als nu. Het lijkt wel of mijn energie steeds verder toeneemt, ik kan allerlei tegenslagen hebben zonder mijn goede humeur kwijt te raken, ik heb het aangenaam warm, kan weer vertrouwen op mijn geheugen en heb onlangs in de hitte een aantal fietstochten van tussen de 60 en 70 kilometer per dag gedaan.

Ik pleit voor het loslaten van stelligheid.

Een ding heb ik geleerd dankzij mijn prachtige vak: ondanks het feit dat wij mensen enorm op elkaar lijken, reageert ieder lichaam toch net even anders en heeft ieder lichaam iets anders nodig om te genezen. Ik vind het een uitdaging om mee te puzzelen en ga uit van ‘kan niet bestaat niet’.

De gedachte ‘kan niet bestaat niet’ houdt me nieuwsgierig, optimistisch en altijd open voor nieuwe opties. Zoals het genezen van iets wat niet kan. Dat is toch een stuk fijner dan geloven dat het niet kan en in symptomen gevangen blijven zitten?